Don’t let this happen to you!
Halverwege de lezing aangekomen
blijkt spreker op een meer te roeien
dat geen oevers heeft
de ene roeispaan heet:
wat ik bedoel te zeggen, is dit
de andere roeispaan:
ik kom hier later nog op terug
het wateroppervlak zou de lucht weerspiegelen
als de riemen geen kolken en de boot geen golven
zouden maken
er lijkt een soort wanorde te heersen
in het woud van metaforen dat spreker al roeiend aan het
kappen is
en niets is minder waar
maar het kader van zijn betoog laat niet toe hier
dieper op in te gaan
soms volstaat het voor de slotsom
eenvoudigweg de openingswoorden te herhalen
alleen: wie is die woorden niet allang vergeten?
het is koud aan het worden: bitter koud
nu zelfs, om het zo te zeggen,
de wegen op de verdwenen oevers
in een slechte toestand beginnen te verkeren
spreker stelt een vraag en wijst op feiten
maakt een gedachtesprong,
wijst op nieuwe feiten
stelt een andere vraag
en bespreekt achterhaalde standpunten,
vergelijkt het volgende met het voorgaande
vat samen
en gaat weer verder
en komt nu met iedere slag van zijn riemen aan
op het middelpunt van het meer.
(Martin Reints – MEER ZONDER OEVERS)
Prachtig, als vrijwel geboren ambtenaar (mijn vader was ambtenaar, de familie van zijn kant telde vele overheidsdienaars, evenals de familie van moederszijde en drie keer raden waar ze elkaar ontmoet hebben!) vind ik dit gedicht van een bijzondere schoonheid. Dank!
Jeroen: lees wel de bijsluiter…Je enthousiasme lijkt me juist je probleem…Herinner je je het resultaat van je eerste opdracht?…Tussen vier muren of tijdens een wandeling – maar niet op een bootje! -praat ik graag verder!
Ik heb je poststuk ingeboekt!