Enkele weken terug was ik in Latijns-Amerika. Zoete geur van verrotting overal. De natuur in dit gedeelte van de wereld is overweldigend.
Bibliotheken vol zijn geschreven over deze geur en zijn aantrekkingskracht, ondanks de faecale noten. Dat je een beetje gek wordt van deze wind is bijna zeker.
Het brengt mij op een bekend verhaal.
Een non-conformistische spreeuw besluit op een najaarsdag niet naar het Zuiden te vliegen. Al snel is het weer zo guur dat hij met frisse tegenzin alsnog vertrekt. Al even snel vormt zich ijs op zijn vleugels. De spreeuw stort ter aarde en belandt op een boerenerf. Een passerende koe deponeert een vlaai op zijn kop. ”Dit is het einde” denkt de spreeuw. Maar de mest verwarmt zijn lijf en zijn vleugels ontdooien. Warm en gelukkig barst het heropgeleefd beest uit in jubelzang. Een passerende kater wordt aangetrokken door het geluid, ontdekt de verzaligde spreeuw onder de bolus en vreet hem op.
Moraal van het verhaal:
- Iedereen die op je schijt is niet noodzakelijkerwijs je vijand
- Iedereen die je uit de stront haalt is niet noodzakelijkerwijs je vriend
- Verblijf je warm en gelukkig in een hoop stront, houd dan je mond dicht
Hoi Christofoor,
Het brengt mij op good old Fritz Perls (wie kent hem nog), de man van Gestalt therapie (wie kent het nog). Die onderscheidde tussen chickshit, bullshit en elephantshit.
Chickshit: “Hoe gaat het met je? Geweldig! En met jou? PrimaPrima! We hebben nu een huis op het oog enz”
Bullshit: “Ik voel me lamgeslagen. Ik zit op de bank en er komt niets uit mijn vingers. Zo voelde het vroeger thuis ook. Mijn dominante vader sloeg alle initiatief dood. Dat oude gevoel komt dan over me en ik ben tot niets in staat”
Elephantshit: “Heeft het leven zin?”
@ Remko:
Ik zal je nog sterker vertellen: mijn praatjes zijn soms een supertankerlading “shit”. Maar: werkt het als mest, daar gaat het mij om. Zin en onzin hebben elkaar nodig, net zoals orde en ordeloosheid, creatie en destructie. Oef, hoor ik daar getrompetter?!