Lullig

Zoals jullie weten ben ik een groot fan van de nieuwe lulligheid van Wim T. Schippers. Wat kan die man creëren! Hij laat zich extern inspireren. Een oude powergenerator die maar voortgenereert.

Ikzelf ben ook vitaal en bruisend en genereer voort! Zo twitter ik, bijvoorbeeld. Maar dat weet u, als volger !

een ander oud powerhouse, inmiddels overleden

Go with the flow en ander coachgelul

Gisteren was ik beroepshalve in Den Haag, vandaag voor privé-doeleinden.

Ik doorliep de Sculptuur 2008-expositie langs het Lange Voorhout. Eén beeld opende mij de ogen…
Jenny Holzer, al jaren als een hedendaagse Bouvard en Pécuchet in touw, had op een aantal bankjes een nieuwe reeks zinssculpturen laten beitelen. Eén raakte me midden tussen mijn ogen:

 Going with the flow is soothing but risky… Diepe wijsheid of crappy gelul?

Opeens wist ik het niet meer…Wij coaches grossieren in driestuiverwaarheden, zijn omgevallen citatenboeken…Hoe diep gaat onze waanwijsheid eigenlijk? Wat zetten we zelf neer sinds we coach geworden zijn?

Het kunstobject voelt als een grafsteen!!!

Kunstkop

Tijdens een surfcoaching in Scheveningen, in de buurt van Museum Beelden aan Zee, werd ik attent gemaakt op een levensgroot kunstwerk, pal voor het museum. Ik schrok er erg van. Ik ga altijd helemaal op in mijn werk (mijn cliënt kennelijk niet, hmm), dan komt zo’n onverwachte confrontatie met een kunstwerk hard aan. Als coach ben ik kunstgevoelig, en ook creatief, en zo’n kunstwerk ráákt me.

Om van de schrik te bekomen nuttigde ik een consumptie in dit allervriendelijkst particulier museum, waar Haagse dames van goede komaf, uit liefde voor de kunst, geheel gratis klaar staan om alle eventuele vragen van bezoekers te beantwoorden. Een meervoud aan kunstwerken was uitgestald. Ik verloor al spoedig mijn belangstelling en surfte weg op de golven van mijn vaste, magische middagdutje. Vertrouw op Moeder Natuur! Ik ontwaakte verkwikt na een droomloos hazeslaapje…

In het Haags stadhuis, waar ik me vervoegde voor een tweede werkafspraak, kreeg ik een tweede kunstklap te verwerken. Wat nu weer? O, Den Haag Sculptuur 2008, “Freedom / Amerikaanse Beeldhouwkunst”, daarmee kan ik het natuurlijk alleen maar eens zijn.

Paul McCarthy in het Haags stadhuis – tweede kunstkop

Maar toch, bestudering van de documentatie leert me dat de kunstenaar, Paul McCarthy, een vies ventje is, die zijn vrijheid niet in verantwoordelijkheid geniet!

Paul McCarthy – Dat kan mijn neefje van dertien ook!